وقتی آدم از زندگیش خسته میشه

وقتی دو بار سر یه نفر کسی رو که دوست داری از دست میدی

وقتی به این نتیجه میرسی که عشقت بهت اهمیت نمیده

وقتی زنگ میزنی به گوشیش و میبینی خاموشه

وقتی بهش میگی درد دارم و میگه به من چرا میگی

وقتی دلت میگیره

وقتی روز تاسوعاست

وقتی یاد خاطره های بد گذشتت میوفتی

وقتی اون روزهای تلخ دارن تکرار میشن

وقتی هیشکی نیس آرومت کنه

وقتی از همه چی میبری و دیگه هیشکی رو کنارت نمیخوای

وقتی هوا ، هوایی میشه که توی این هوا سال پیش داشتی از تنهایی دغ میکردی

وقتی حس میکردی که مثل یه دستمال مصرف شدی و دور انداختت

وقتی حتی کلمه ها هم نمیتونن کمکت کنن تا آروم شی

وقتی هیچی جز تنهایی رو نمیخوای

وقتی حس میکنی کیلومتر ها قلبت از قلب عشقت دور شده

وقتی دیگه گرماشو احساس نمیکنی

وقتی باز میبینی سر امتحان های ترم حرفتون شده

وقتی میفهمی امسالم نمره ات افتضاح میشه

وقتی به چیزایی که دل بستی، یهو میفهمی باید دل بکنی

وقتی میفهمی عشقت بخاطر کمک به دوستت،

همون دوستی که ازش متنفر بود الان حاظره از تو هم بگذره

وقتی میفهمی اشکات براش هیچ قیمتی نداره،

همون اشکایی که یه زمان تا میریخت عشقت ناخداگاه گریش میگرف

وقتی وقتی وقتی

این وقته که میفهمی جز خدا هیشکی دوستت نداره

و خدا باعث همه ی اینا شده

تا تورو یه بار دیگه کنار خودش ببینه

و بهت بفهمونه

زندگی یه بازیه

و اگه تو تیم خدا باشی همیشه برنده ای

تا اطلاع ثانوی، آپ نمیشه

درس آزادی بدنیا داد رفتار حسین
بذر همت در جهان افشاند افکار حسین

جان خود را در ره صدق و صفا از دست داد
زین سبب تا حشر باشد گرم بازار حسین

با قیام خویش بر اهل جهان معلوم کرد
تابع اهل ستم گشتن بود عار حسین

زندگی ناچیز باشد در ره اندیشه ها
باشد این گفتار شیرین و گهر بار حسین

مرگ با عزت زعیش در مذلت بهتر است
نغمه ای می باشد از لعل گهر بار حسین

گلبرگهای نیلوفر

به هوای گل اقاقی نفس میکشند...

و من ...!!!

به هوای آمدنت

در کوچه پس کوچه های غریبی گام میزنم

شاید...

تو هم در آنجا به تماشا نشسته باشی

چشم من چشمه ی زاینده ی اشک 

گونه ام بستر رود 

کاشکی همچو حبابی بر آب

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود !

یک روز صبح از خواب بیدار می‌شوی می‌بینی،

غزل شده‌ای؛

و من شاعر … 

شادي هميشه سهم خودت غم غنيمت است

شادي اگر زياد اگر كم غنيمت است

معشوق شعرهاي كهن گرچه بي وفاست

گاهي خبر بگيرد از آدم غنيمت است

اي خنده ات شكوفه ي زيتون رودبار

خرماي چشم هاي تو در بم غنيمت است

چشمان تو غنائم جنگي ست بي گمان

با من كمي بجنگ كه اين هم غنيمت است

گل هاي سرخ آفت جان پرنده هاست

در گوشه ي قفس گل مريم غنيمت است

شيرين قصه را به كلاغان نمي دهند

يك چاي تلخ با تو عزيزم غنيمت است

تنها تو را ستودم

آنسان ستودمت كه بدانند مردمان

محبوب من

به سان خدايان ستودني است

بیراهه رفته بودم

آن شب

دستم را گرفته بود و می كشید

زین بعد همه عمرم را

بیراهه خواهم رفت

...